31 października 2020

Incantation – Sect Of Vile Divinities [2020]

Incantation - Sect Of Vile Divinities recenzja okładka review coverDożyliśmy ciekawych czasów. Granie pod Incantation jest czymś dobrze widzianym (i niemal bez wyjątku takoż ocenianym), zewsząd atakują nas setki kapel mielących smrodliwy i ponury death metal w starym stylu, ociężały kult sączy się z głośników... Tymczasem Incantation na stare lata próbują liznąć sławy i maksymalnie (żeby nie napisać – rozpaczliwie) zwiększyć grono swoich odbiorców. A jako że ekipa pod wodzą Johna McEntee raczej nigdy nie miała potencjału, by hurtowo pisać hity, panowie skupili się na tym, co było w ich zasięgu – skondensowali struktury utworów i złagodzili brzmienie. Właśnie takie dziwne wnioski pojawiają się u mnie po parudziesięciu sesjach z "Sect Of Vile Divinities".

Coś musi być na rzeczy, skoro Relapse dość intensywnie promuje zespół w mediach (wszak z marszu wypuścili im dwa klipy), a nowy album już przy pierwszym z nim zetknięciu sprawia wrażenie najbardziej przystępnego w historii Amerykanów. Wydaje mi się, że "Sect Of Vile Divinities" ma być dla Incantation czymś na zasadzie "teraz albo nigdy" – ostatnią okazją, żeby wreszcie przekonać do siebie nowych/wahających się słuchaczy, którzy wiele dobrego o nich słyszeli, ale zawsze odstraszała ich obskurność muzyki. Czy to wypali, nie jestem przekonany, bo w tej muzyce brakuje mi przede wszystkim trzech rzeczy: spójności, płynności i świeżości.

Nie da się ukryć, że pod wypolerowanym jak nigdy brzmieniem (zbyt sterylnym i nie pasującym do stylu Amerykanów) dostajemy bardzo typowe dla Incantation granie. Zespół nawet nie próbuje wyjść poza wypracowane schematy, nie licząc tego, że tym razem często chadza na aranżacyjnie skróty i zbyt gwałtownie przeskakuje między kolejnymi partiami. Przez takie zabiegi utwory wydają się chaotyczne i dziwnie pocięte, a ich poszczególne części nie mają czasu należycie wybrzmieć. Napięcie narasta, robi się ciekawie, a tu "ciach" i lecimy z kompletnie innym motywem. Szczególnie dużo tracą na tym solówki. Na "Profane Nexus" były fajnie wplecione w utwory, natomiast na "Sect Of Vile Divinities" w większości przypadków nie przewidziano dość miejsca, żeby w ogóle mogły się odpowiednio rozwinąć – jakby Sonny Lombardozzi (niezależnie od swoich pomysłów) dostał wytyczne typu: "streszczaj się brachu, bo psa trzeba jeszcze wyprowadzić".

Problem braku spójności dotyczy również wokalu – zasyfione charczenie McEntee po prostu nie pasuje do takiej formuły brzmieniowej. Wokal i muzyka istnieją obok siebie, na zupełnie innych płaszczyznach. Wyraźniej to słychać, kiedy Incantation zwalniają obroty – dźwięk staje się wręcz delikatny (werbel pykający jak kubek po jogurcie...), a John wciąż zapodaje niskie pomruki, które są brutalniejsze od wszystkiego wokół. Cuś tu nie teges... Na duży plus zasługuje za to praca basu, bo bardzo przyjemnie przebija się na powierzchnię i dodaje całości głębi.

Pomimo powyższego zrzędzenia, "Sect Of Vile Divinities" wcale nie jest kompletną porażką i można z niej wyciągnąć kilka naprawdę udanych fragmentów. Właśnie – fragmentów, nie utworów. W ogólnym rozrachunku daje to rozczarowanie, ale miejcie na uwadze, że rzecz dotyczy zespołu z zajebiście rozbudowaną dyskografią, której część to już pozycje kultowe – w stosunku do nich wymagania muszą być wysokie.


ocena: 7/10
demo
oficjalna strona: www.incantation.com

inne płyty tego wykonawcy:




Udostępnij:

2 komentarze:

  1. tak na prawde od Vanquish In Vengeance maja wypolerowane brzmienie, tutaj jakby delikatniejsze, polerka na tym samym poziomie co 3 poprzednie krążki. Nie zmienia to faktu, ze to wciąż incantation, niczego wiecej od nich nie oczekuję. Smołę z 3 pierwszych mają juz za sobą i też smoly juz nie bedzie. Poza tym od 20 lat mamy ere cyfrową, z mocnym naciskiem na tą drugą dekadę. Na pewno nie są to złe czasy dla recordingu blaszanej muzy, są jednak inne i myslę muzycy też mają dzis inne podejscie, co innego jest dla nich ważne w brzmieniu.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam to samo, niczego więcej od nich nie oczekuję. Cztery ostatnie ich materiały, wliczając ten najnowszy są naprawdę bardzo dobre. Od zawsze numerem jeden dla mnie jeśli chodzi o amerykańskai death metal było Suffocation a teraz biorąc pod uwagę całość dyskografii jest nim Incantation i jest to spowodowane głównie zmianą brzmienia. W przypadku Incantation mi ono podchodzi a jeśli chodzi o Suffocation już nie do końca.

      Usuń