28 lutego 2016

Grave – Out Of Respect For The Dead [2015]

Grave - Out Of Respect For The Dead recenzja okładka review coverZanim dorwałem "Out Of Respect For The Dead", zastanawiałem się, czy świat potrzebuje jeszcze jednej płyty Grave, wszak nagrali ich już całą masę, czyli równe dziesięć. Pierwsze takty 'Mass Grave Mass', oczywiście po wybrzmieniu intra, rozwiały wszelkie moje wątpliwości. Szwedzi wciąż są w wysokiej formie, a biorąc pod uwagę tempo niektórych kawałków, to napieprzają nawet bardziej niż ostatnio. Takie zróżnicowanie rytmów dobrze wpłynęło na końcowy rezultat, bo dzięki niemu album przy swojej długości w ogóle nie zamula, a okazji do żwawego młyna dostarcza co nie miara. Tym najszybszym utworom może i daleko do ekstremalnego (jak na nich) blastowania znanego z "As Rapture Comes", ale i tak są miłym urozmaiceniem firmowej mielonki w średnim i wolnym tempie, czego najlepsze przykłady (oprócz 'Mass Grave Mass') mamy w 'Redeemed Through Hate' czy 'Deified'. Mimo iż "Out Of Respect For The Dead" nawet przez sekundę nie proponuje nic zauważalnie nowego — czego fani Grave raczej od nich nie oczekują — to i tak jest materiałem odczuwalnie świeższym i bardziej wciągającym niż "Endless Procession Of Souls", a już na pewno mocniej kopiącym po dupie. Brak nowości nie oznacza jednak braku niespodzianek, bowiem na sam koniec Szwedzi zapodają prawie dziesięciominutowego kolosa, który z jednej strony powinien zmiażdżyć wiele głów, z drugiej zaś jego potężna objętość może zwyczajnie umknąć uwadze – tak płynnie jest zaaranżowany. Kolejną ciekawostkę mamy w kawałku tytułowym (też jeden z szybszych), bo muzycy Grave zrobili sobie w nim wstęp jak z 'Angel Of Death' – do pełni szczęścia brakuje tylko przenikliwego pisku Oli Lindgrena, hehe. Możecie mi wierzyć, że 50 minut z "Out Of Respect For The Dead" daje kupę satysfakcji związanej z obcowaniem z czymś stworzonym bez wielkiego ciśnienia, na luzie i z entuzjazmem niespotykanym u tak wiekowych zespołów. Zresztą spójrzmy prawdzie w oczy – dziś, kiedy Dismember i Edge Of Sanity już nie ma, Entombed rozpadł się od środka, a Unleashed zaczyna wymiękać, to właśnie Grave przewodzi coraz mniejszemu stadu weteranów szwedzkiego death metalu.


ocena: 8/10
demo
oficjalny profil Facebook: www.facebook.com/GraveOfficial

inne płyty tego wykonawcy:

Udostępnij:

23 lutego 2016

Obituary – Back From The Dead [1997]

Obituary - Back From The Dead recenzja okładka review coverZ perspektywy czasu wychodzi na to, że "Back From The Dead" to najsłabszy krążek Obituary przed zawieszeniem przez nich działalności na kilka długich lat. Nie jest zły, ale na pewno nie tak mocny i udany jak klasyki z początku lat 90-tych. Zaczyna się jednak naprawdę nieźle i obiecująco, bo od dynamicznego i momentalnie wpadającego w ucho 'Threatening Skies'. Ten koncertowy hit wprowadza nas w niespełna czterdziestominutową podróż przez świat zgnilizny, syfu i trupów z okładki. To właśnie ten numer wraz z następującym po nim 'By The Light' (kolejny wypas w wersji lajf) i 'Lockdown' (też dynamiczny i chwytliwy) wymieniłbym jako moje ulubione w odniesieniu do tej płyty. Reszta "Back From The Dead", choć nie najgorsza, może po pewnym czasie nieco nużyć, tudzież zlewać się w jedno. No co ja mogę więcej o tym napisać – po prostu typowy Nekrolog, jaki każdy zna – zarzygany wokalnie, zupełnie niezaskakujący, tylko tym razem z odrobinę czystszym brzmieniem. Raz szybciej, raz wolniej, prosto i rytmicznie – jednym słowem: klasyka. Ciekawostką jest bezprecedensowy w death metalu remix 'Bullituary', w którym pobełkotali jacyś raperscy madafakowie - kumple Franka Watkinsa. Ot, fajny jajcarski bonusik, choć znaleźli się i tacy spece, dla których była to zdrada gatunku i zarazem wyznacznik nowego kierunku Obiutboysów. Żeby ta recenzja nie była przesadnie krótka, wspomnę jeszcze o przebogatej (jak na swoje czasy) sekcji multimedialnej, w której znajdują się fotki, teledyski i inny materiał wideo. Miłośników Obituary zachęcać nie muszę, początkujący niech się jednak zastanowią nad którymś z pierwszych trzech albumów.


ocena: 6,5/10
demo
oficjalna strona: www.obituary.cc

inne płyty tego wykonawcy:

Udostępnij:

9 lutego 2016

Lost Soul – Atlantis: The New Beginning [2015]

Lost Soul - Atlantis: The New Beginning recenzja okładka review coverOczekiwanie na piąty album Lost Soul przeciągało się już do tego stopnia, że można było zwątpić, czy "Atlantis: The New Beginning" w ogóle kiedykolwiek ukaże się w oficjalnym obiegu. Dla przypomnienia – nagrania rozpoczęto w 2013 roku... Ja wiem, że studyjna gehenna i paruletnie opóźnienia wydawnicze u polskich kapel to smutna reguła, z którą zmagają się nawet ci najlepsi, ale w przypadku Lost Soul to już, kurwa, woła o pomstę do czegoś Wielkiego, z Mackami i ukrytego pod dnem oceanów. Chwała zatem Przedwiecznym, że z pomocą Apostasy Records wyciągnęli zespół z witchinghourowskiego bagienka i zajęli się promocją nowej płyty. Najważniejsze w tym biznesowym szajsie jest to, że każdy zainteresowany za kilka eurasów może dostać "Atlantis: The New Beginning" w swoje łapska i zachwycać się nim do woli, bo to bezsprzecznie znakomity materiał. Pal licho liryczny koncept — wszak o dziejach Atlantydy pisał już niejeden zespół, w tym kilka gównianych — zawartość muzyczna "Atlantis: The New Beginning" urywa dupę i dostarcza mnóstwa powodów do estetycznej podniety. Od początku do końca mamy tu do czynienia z albumem w rozpoznawalnym (momentami aż za bardzo – o czym za chwilę) stylu Lost Soul, choć wzbogaconym o nowe wpływy, doświadczenia i, za przeproszeniem, członków. Wśród tych nowości znajdziemy m.in. riffy i rytmy mocno zalatujące thrash’em (np. w 'Ravines Of Rapture') czy blackiem (najmocniej dają o sobie znać w 'Vastitas Borealis' i 'Unicornis'), które w takiej ilości przyjemnie urozmaicają całość i czynią krążek mniej jednolitym. O ile na "Immerse In Infinity" dominowała sieczka w okrutnych tempach, tak na "Atlantis: The New Beginning" częściej do głosu dochodzą zwolnienia i patenty wprowadzające więcej przestrzeni i podniosłego klimatu: skromne orkiestracje (które niesłusznie będą porównywane do Fleshgod Apocalypse) i partie chóralne (te z kolei, już słusznie, można odnieść do starego Nile). W każdym razie na brak atrakcji nie można narzekać, bo samych zagrywek powodujących opad kopary — i nie mam na myśli wyłącznie solówek — jest tu od groma. Nowi ludzie w składzie spisują się bez zarzutów; nie tylko dobrze wywiązali się z powierzonych im przez wizjonera Lost Soul zadań, ale również dodali coś od siebie. Tu słowa uznania zwłaszcza dla Marka Gołasia, co do którego miałem najwięcej wątpliwości i znaków zapytania. Okazało się jednak, że chłop wymiata i ma zadatki na niezłego gitarowego przechuja. Rispekt! O Jacku Greckim mogę co najwyżej powtórzyć znane wszystkim truizmy – technicznie i kompozytorsko pozamiatał całą konkurencję, tworząc zestaw absolutnie przemyślanych i charakterystycznych utworów. No i przy okazji nagrał znacznie lepsze wokale niż ostatnio. Realizacja studyjna, zważywszy na ograniczone środki, trzyma dobry poziom (gary nie brzmią już tak sterylnie jak na "Immerse In Infinity"), choć na pewno nie można tu mówić o produkcyjnym topie. Owszem, jest w tym podziemny urok ("Dechristianize" się kłania), ale niestety brakuje prawdziwej, popartej ojrasami potęgi, która do Lost Soul akurat bardzo pasuje. Minusy... mnie najbardziej rzuciły się w uszy pojawiające się tu i ówdzie perkusyjne wzory, które żywcem przeniesiono z 'Revival', 'Simulation' i przede wszystkim z '216'. Rozumiem, że to fajne bicie, ale można było zaproponować w jego miejsce coś świeżego. Na koniec wspomnę jeszcze o czymś, co zwykle wyklinam, a tym razem dla odmiany szczerze polecam – bonusowe kawałki na wersji digipak. Dostajemy kwadrans pełnowartościowej jazdy, która od podstawowego programu płyty różni się tylko brakiem nawiązań do Atlantydy w tekstach, bo poziomem muzyki już nie. Spośród tej dodatkowej trójki wybija się zwłaszcza 'Sonidos del Apocalipsis', będący po prostu pokazem mistrzowskiej trzepanki – solo goni solo, a człowiek przestaje nadążać za pomysłami zespołu. Podsumowanie "Atlantis: The New Beginning" może być zatem tylko jedno, wszak rozpisuję się o najlepszym death metalowym krążku, jaki ukazał się w 2015 roku – kupować bez wahania!


ocena: 9,5/10
demo
oficjalna strona: www.lostsoul.pl

inne płyty tego wykonawcy:

podobne płyty:

Udostępnij: